یادی از" فرخی یزدی"
         

در کشور همسایه ای ما ایران ، مرد آزاده و آزادمنشی سر بلند کرد که عاشق مردم و شاعر والاگهر بود. در آوان جوانی او به صفوف حزب دیموکرات یزد پیوست و به گناه شعری در ستایش آزادی ، ضیغم الدوله قشقائی حاکم یزد لبهای وی را دوخت و اورا  به زندان انداخت. همین حادثه  و اشعار مردمی او زبان به زبان شده به بیرون از مرزهای ایران انعکاس یافت. این مرد فرخی یزدی بود که در وطن  ما مورد علاقه ای جوانان قرارداشت.

شعر از : میرعنایت الله سادات

مخمس برقصیده معروف فرخی یزدی

     در ارج گذاری به آزادی

قلب من تبیدن کرد ، از برای آزادی

تا اگر به کف آرم ، مه لقای آزادی

راه پر خطر رفتم ، بی متاع آزادی

                    " آن زمان که بنهادم ، سر به پای آزادی

                      دست خود زجان شستم ، از برای آزادی"

کی کند کسی انکار، شوکت جمالش را

حکمت دگر دارد ، بنگری کمالش را

جوهر خرد باشد ، خاصه خصالش را

                     " تا مگر بدست آرم ، دامن وصالش را

                       میروم به پای سر ، در قفای آزادی "

زندگی در استبداد ، سخت بی رنگ است

تیغ استبداد ، گر تحمل شود ننگ است

اعتراض می دارد، دل اگر تنگ است

                    " در محیط طوفانزا ، ماهرانه در جنگست

                      ناخدای استبداد ،  با خدای  آزادی "

عاقبت به پاه خیزند ،  مردم نکو آئین

ظالم ستمگر را ، از بالا برند  پائین

گردش زمان آرد ، مشرب جدید آئین

                       " دامن محبت را ، گرکنی زخون رنگین

                      می توان تو را گقتن ، پیشوای آزادی "

فرحت دمادم یافت ، هرکه شد به او نایل

امتناع آزادی ، کاروانیست بی محمل

عنایت بکن کوشش ، تارسی به سرمنزل

                      " فرخی زجان و دل ، میکند درین محفل

                       دل نثار استقلال ، جان فدای آزادی

                        *     *      *     *      *